Συγγραφείς-Δημιουργοί

Mystery Portal

Ενημερωτικό δελτίο

Όποιες κι αν είναι οι σκέψεις σας
Εμείς είμαστε πολύ, πολύ μακριά απ' αυτές
Αυτή είναι η νύχτα του φωτός
Αυτή είναι η νύχτα που στροβιλιζόμαστε ως την έκσταση.



Είναι κάποιο διάστημα που είχα διαβάσει στο πρωτότυπο το έργο του Φίλιπ Χοσέ Φάρμερ “The Night of Light”. Πρόσφατα το ξαναδιάβασα στη μετάφραση του Γιώργου Μπαλάνου και ξαναπερπάτησα στα χνάρια της πρώτης μου ανάγνωσης. “Η Νύχτα του Φωτός” εντάσσεται σαφώς στον κύκλο έργων όπως “Μανία”, “Δεν Έχει Χώρο για τον Άνθρωπο”, “Θεοποιοί” κλπ.

Δεν είναι ένα βιβλίο για να “περάσετε την ώρα” σας. Είναι ένα βιβλίο για να σας κρατήσει ξάγρυπνους ως τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, ή της μεθεπόμενης, ή της μεταμεθεπόμενης, ή μέχρι ποιός ξέρει ποιάς μέρας τα ξημερώματα...

Άραγε, μπορεί κανείς να ζήσει την δική του, προσωπική “νύχτα του φωτός” εδώ στην Γη; Μα, όλο το βιβλίο αυτό λέει. Όλη η επιστημονική φαντασία, παρεμπιπτόντως, αυτό λέει. Και, τέλος πάντων, πώς ορίζεται (και ορίζετε) το “εδώ” ή το “αλλού”; Υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο; Υπάρχει “Γη” αν δεν υπάρχουν “άλλοι πλανήτες”;

Ίσως και να μην υπάρχει τίποτα τελικά. Αλλά, σημασία δεν έχει ο ορισμός που δίνουμε σε ο,τιδήποτε. Σημασία έχει η διαφορά δυναμικού που δημιουργείται μεταξύ των αντίθετων πόλων οποιουδήποτε ζεύγους αντίθετης πολικότητας. Αυτή η ρευστή, παλλόμενη, ρέουσα ενέργεια είναι που έχει σημασία, αυτό το αίσθημα εσωτερικής διέγερσης, η αποδοχή της πρόκλησης της δίνης, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι που μετράει.

Είναι αυτή η εσωτερική καταιγίδα, που αναφέρει σε άλλα κείμενα ο Γ. Μπαλάνος, που σε τυλίγει στις στριφογυριστές δυναμικές της γραμμές και σε παρασύρει σ'έναν χορό που μπορεί να σε βγάλει εκεί που συναντιούνται το "εδώ" με το "αλλού", η "Γη" με την "Χαρά του Δάντη", ή οποιοιδήποτε παρόμοιοι εναντιωματικοί πόλοι.

Πολύ ταιριαστό, λοιπόν, το τετράστιχο αυτό του Τζαλάλ αντ Ντιν Ρούμι με το οποίο κλείνει ο πρόλογος στην μετάφραση. Και, βέβαια, το τέλος δεν μπορεί παρά να είναι μια άλλη αρχή, για κάτι άλλο.

Πώς μπορέσαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει τέλος σε κάτι που δεν έχει καν αρχή; Η μόνη χρησιμότητα του όποιου “τέλους” και της όποιας “αρχής” είναι η διαφορά δυναμικού που παράγουν εις το διηνεκές.

Μάλλον δεν είπα πολλά σχετικά με αυτό το ίδιο το έργο του Φ. Χ. Φάρμερ. Από την άλλη, ίσως και να είπα πάρα πολλά. Η επιλογή δική σας.

Pollux