Συγγραφείς-Δημιουργοί

Mystery Portal

Ενημερωτικό δελτίο

Εκτός των ιστοριών με κεντρικό ήρωα τον Κόναν, ο Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ είχε γράψει αρκετές άλλες ιστορίες με διαφορετικούς ήρωες. Όλοι τους, βέβαια, είχαν κοινά χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων το κυρίαρχο ήταν ότι αποτελούσαν «άλλα εγώ» του ίδιου του Χάουαρντ. Το θέμα είναι ότι όποτε τυχόν αναφερόμαστε στον όρο «άλλο εγώ», ο νους μας πηγαίνει συνήθως σε ψυχολογικές θεωρίες και σε διάφορα άλλα θεωρητικά και συμβολικά κατασκευάσματα. Οπωσδήποτε, τόσο τα σύμβολα, όσο και οι διάφορες συμβολικές κατασκευές έχουν την σχετική αξία τους, από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχει και το ζήτημα ότι το οποιοδήποτε σύμβολο παραπέμπει στο δημιουργό του αίτιο. Έτσι, η όποια συζήτηση περί συμβόλων και συμβολισμών δεν αποτελεί παρά κάλυμμα μιας ουσίας, της οποίας την έκταση σχεδόν παντελώς αγνοεί το συνειδητό μέρος του νου μας (στην πιο καλή περίπτωση, ίσως να έχει κάποιες αμυδρές και φευγαλέες υποψίες). Χάρη σε αυτή την άγνοιά του είναι σε θέση ο συνειδητός νους να συζητά περί του καλύμματος της ουσίας, χωρίς να αγγίζει αυτή την ίδια.

Κατά τα άλλα, νομίζουμε ότι όλα αυτά τα «συμβολικά» δεν είναι παρά μόνον θέματα προσφερόμενα απλώς για φιλολογικές, λογοτεχνικές ή άλλες παρομοίου τύπου συζητήσεις, θέματα που δεν έχουν και τόσο να κάνουν με την δική μας καθημερινή πραγματικότητα και τον δικό μας αληθινό κόσμο, όσο με τον φανταστικό κόσμο των θρύλων και των μύθων. Όμως, καθώς επισημαίνει σε κάποιο κείμενό του ο Γιώργος Μπαλάνος, «οι θρύλοι είναι πιο πραγματικοί από όλους εμάς, τα ‘υπαρκτά’ ανθρωπάκια. Οι θρύλοι θα εξακολουθήσουν να ζουν όταν τα δικά μας ονόματα δεν θα υπάρχουν ούτε στα αρχεία του δήμου. (...) Ναι, οι θρύλοι είναι πραγματικοί. Εμείς είμαστε;»

Ενδεχομένως, οι περισσότεροι από εμάς τους αναγνώστες θεωρούμε ότι τα έργα ηρωικής φαντασίας είναι κατά βάση ιστορίες με φονικές μάχες, σκληροτράχηλους και αρχετυπικούς πολεμιστές, σαγηνευτικές γυναικείες παρουσίες, εξωτικά τοπία και καταιγιστική δράση. Είναι και όλα αυτά τα παραπάνω, αλλά ειδικά οι ιστορίες του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ (του ουσιαστικού ιδρυτή του είδους) βασίζονται σε μία πολύ περισσότερο ολοκληρωμένη σύλληψη και συλλογιστική. Όλοι οι ήρωές του δεν είναι μόνο κάποιοι μυώδεις βάρβαροι που σκοτώνουν όποιον συναντήσουν. Ο Χάουαρντ δεν δημιούργησε καρικατούρες, αλλά χαρακτήρες, των οποίων η σκέψη αντιστοιχεί στην πραγματικότητά τους και την φύση τους. Ένας τέτοιος χαρακτήρας είναι και ο Καλλ. Οι ιστορίες του χαρακτηρίζονται από όλα τα χαρακτηριστικά της ηρωικής φαντασίας, αλλά σε ορισμένα σημεία υπάρχει μια εμβάθυνση σε κάποια πολύ εξειδικευμένα θέματα με τρόπο εξαιρετικά προσιτό στον αναγνώστη (βλ ιδιαιτέρως τις ιστορίες «Το Κρανίο της Σιωπής» και «Οι Καθρέφτες του Τουζούν-Θουν»). Παράλληλα, μέσα στις ίδιες ιστορίες ο Χάουαρντ διαγράφει με σαφήνεια όχι μόνο τις δυνατότητες, αλλά και τους περιορισμούς του ήρωά του.
Νομίζω, ωστόσο, ότι, πέραν των όποιων περιγραφών, των όποιων σκηνών δράσης, κλπ, ο Χάουαρντ αναδεικνύει με ασυναίσθητο ή ανεπαίσθητο τρόπο το ζήτημα του χρόνου και της σχέσης του με την οποιουδήποτε είδους ανθρώπινη δράση, όπως επίσης την σχέση του ανθρώπου με την χρονική διάσταση γενικότερα. Άλλωστε, η όλη ιδέα περί ηρωισμού συναρτάται απολύτως με την στάση απέναντι στην έννοια ή ιδέα του χρόνου (και σ’αυτό το σημείο ενδέχεται ο Κορντγουέινερ Σμιθ να συναντά τον Χάουαρντ, αλλά αυτό είναι περισσότερο μια υποκειμενική κρίση).

Αλλά, είναι σαφώς καλύτερα να περιηγηθείτε οι ίδιοι μέσα στον κόσμο του Καλλ. Ποιός ξέρει τί θα δείτε;
Pollux