Newsletter: Ενημέρωση
για νέες κυκλοφορίες,
άρθρα, σεμινάρια, κ.ά.<<< Επιστροφή στο Αρχείο Άρθρων & Αφιερωμάτων
©
Γιώργος Μπαλάνος - Ιούνιος 2003
Γρίφοι χωρίς
προφανή εξήγηση…
…και όποιος καταλάβει.
Το κέρδος είναι πάντα αντίστοιχο με το μέγεθος της θυσίας.
Η θυσία είναι το αντίτιμο.
Απόλυτα!
* * *
Τον ξέρετε τον Χορό των Επτά Πέπλων;
Πιθανώς να ξέρετε ότι έτσι λεγόταν ο χορός της θεάς Ιστάρ, που ήταν και το πρώτο ιστορικά αναφερόμενο στριπ-τιζ, όπως τον χόρεψε και η Σαλώμη πριν ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη στο πιάτο–
– αλλά δεν εννοώ εδώ το εξωτερικό μέρος του! Ούτε καν το μαγικο-θρησκευτικό του περιεχόμενο. Δεν αναφέρομαι σε συμβατικές απόκρυφες παραδόσεις, αλλά μάλλον σ’ αυτό καθαυτό το… αρχαίο εκείνο στριπ-τιζ!
Γιατί η Σαλώμη –στον ρόλο της Ιστάρ– έπρεπε να γδυθεί σταδιακά, σε επτά βήματα; Η παράδοση απαντά ότι το έκανε διότι επιβαλλόταν να φτάσει, περνώντας από επτά πύλες, εντελώς γυμνή στον Άδη, όπου και βρισκόταν νεκρός ο αγαπημένος της Ταμμούζ. Εντάξει – αλλά γιατί γυμνή;
Εδώ ας μην ασχοληθούμε ούτε με το τι μπορεί να σήμαιναν αυτές οι «πύλες» ούτε ο αριθμός «επτά», γιατί έτσι θα πελαγοδρομούσαμε σε άλλους απέραντους χώρους, αλλά σκεφτείτε απλώς την ίδια τη βασική συμβολική υποδομή πίσω από την ιδέα της αναγκαίας γύμνωσης.
Για να σας βοηθήσω λίγο, η μαγικοθρησκευτική παράδοση επικεντρώνεται κυρίως στην έννοια της αναγκαίας τελικής γύμνιας – αυτό που πρέπει να κάνετε εδώ είναι να επικεντρωθείτε στην ιδέα της σταδιακής γύμνωσης που προηγείται αυτής καθαυτής της τελικής γύμνιας. Εκεί κρύβεται μια τεχνική πολύ πιο σπουδαία από μια απλή επίσκεψη στον Άδη.
Θυμάστε: λοξά χρυσαφένια μάτια μας ακολουθούν για προστασία; Τα μάτια ανήκουν σ’ έναν Φρουρό της Πύλης, αλλά μη σας παρασύρει η έκφραση και φανταστείτε ότι εδώ κάνω λόγο για τίποτα το υπερφυσικό, ούτε ότι πίσω από τη φράση κρύβεται κάποιος εσωτεριστικός συμβολισμός. Κάθε άλλο! Μιλώ για αληθινό θνητό πλάσμα με σάρκα και οστά, που όμως κυριολεκτικά είναι ένας από τους Φρουρούς – και μπορεί μεν να το περιγράφω με κάπως «μαγικίστικη» φρασεολογία, αλλά οι λέξεις περιγράφουν αυτό ακριβώς που είναι: αληθινό ζωντανό πλάσμα που λειτουργεί σαν φύλακας κάποιων πραγμάτων. Το πώς μας ακολουθεί –με δεδομένο ότι ο καθένας μας βρίσκεται σε άλλο σημείο του χώρου– αν είναι θνητό πλάσμα από σάρκα και οστά, είναι μια άλλη ιστορία. Είπα θνητό πλάσμα από σάρκα και οστά, αλλά αυτό δεν το εμποδίζει από το να έχει και κάποιες πρόσθετες ικανότητες…
Σκασίλα σας!
Μπορεί, αλλά περιμένετε πρώτα να καταλάβετε – και σε κάθε περίπτωση πρέπει να τα πω με τον τρόπο μου, όχι με το δικό σας. Ο Φρουρός αυτός απέκτησε τις συγκεκριμένες πρόσθετες ικανότητες, χορεύοντας ακριβώς το Χορό της Σαλώμης!
Γδύθηκε!
Σταδιακά!
Μέχρι που έμεινε εντελώς αυτό που ήταν!
Και –πιστέψτε με, έστω και για χάρη της αφήγησης– ότι δεν εννοώ εδώ ένα απλό βγάλσιμο των αληθινών ρούχων, αλλά ένα πολύ πιο βαθύ και αληθινό ξεγύμνωμα. Αλλά επειδή είναι μια ιδιαίτερα σκληρή διαδικασία, ακόμη και στη θεωρητική της περιγραφή, απλώς προσπαθώ να το κάνω όσο γίνεται πιο ανώδυνο για σας.
Πού το πάω;
Υπομονή. Είναι απλό.
Σας εξηγώ πώς θα αποκτήσετε την αναγκαία δύναμη –ή ικανότητα ή ενέργεια, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το– για να μπορείτε να βρείτε και να γυρίσετε το Κλειδί της μιας ή της Άλλης Πύλης. Ο αθέατος συνοδός μας γνωρίζει το πώς, αλλά μην επιχειρήσετε να ρωτήσετε το ίδιο το πλάσμα με τα χρυσαφένια μάτια. Θα σας δείξει απλώς τα δόντια του. Καλύτερα να επιτρέψετε σε κάτι πιο πολιτισμένο, όπως ο υποφαινόμενος, να το κάνει για λογαριασμό του.
Ναι, με κάθε υπαρκτή ή ανύπαρκτη σεμνότητα –και με το ίδιο περίεργο χαμόγελο που τόσο εκνευρίζει τους συνεργάτες μου– επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω τι ακριβώς γίνεται εδώ ή πώς περίπου γίνεται.
Κοιταχτείτε σ’ έναν καθρέφτη… Αυτό το εννοώ κυρίως μεταφορικά, αλλά και λίγο κυριολεκτικά, γιατί ένας καθρέφτης μπορεί να δείξει στο ασυνείδητό σας και άλλα πράγματα, κάτι ας πούμε κάτι σαν το συνοδό μας με τα χρυσαφένια μάτια. Αλλά δεν έχει τόση σημασία τώρα· εδώ μπορείτε και να φανταστείτε απλώς ότι κοιτάζεστε σ’ έναν καθρέφτη.
Τι βλέπετε;
Βλέπετε κάποιον κατοπτρικά αντεστραμμένο σωσία σας, που σας κοιτάζει πολύ καχύποπτα κι αναρωτιέται αν είστε τρελός ή τρελή!
Πολύ σωστά! Και πολύ καλά κάνει· μπορεί και να είστε τρελοί. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπετε;
Κατά βάση βλέπετε απλώς και μόνο την επιφάνεια ενός πράγματος το οποίο έχει ανθρώπινη μορφή.
Αλλά – μόνο την επιφάνεια. Ούτε καν μια ιδέα κάτω απ’ αυτή.
Θα μου πείτε: Έχετε αυτογνωσία, ενόραση και όλες εκείνες τις άλλες ανοησίες που συνήθως πιπιλίζουν οι άνθρωποι που είναι αρκετά αφελείς για να έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Ναι, ναι, οι πάντες γνωρίζουν από πολύ καλά μέχρι τέλεια τον εαυτό τους, το ξέρω.
Αλλά δεν το πιστεύω. Αλλιώς δε θα ήσασταν τώρα εδώ, διαβάζοντάς με.
(Εδώ μια παύση για να ξεστομίσετε όλες εκείνες τις κακές λέξεις που σας έρχονται στο νου.)
Ωραία… Τώρα που ξεθυμάνατε κάπως, είστε έτοιμοι να απαντήσετε; Όχι, δε χρειάζεται πλήρης ειλικρίνεια –γι’ αυτό είναι νωρίς ακόμη– αλλά έστω μια κάποια ελάχιστη δόση της; Τι βλέπετε στον καθρέφτη;
Την επιφάνεια ενός πράγματος με ανθρώπινη μορφή. Τίποτε άλλο. Απολύτως τίποτα.
Εσείς, μπορεί να έχετε όνομα. Αυτό που βλέπετε δεν έχει. Μια επιφάνεια δεν έχει ούτε καν τη στοιχειώδη ψευδαίσθηση ότι ένα απλό όνομα αποτελεί ή προσδίδει και ταυτότητα. Το είδωλο που βλέπετε απέναντί σας δεν έχει ούτε όνομα ούτε ταυτότητα – είναι ένας απλός κυματισμός του φωτός, ένα τρεμούλιασμα του χωροχρόνου σε μια ορισμένη συχνότητα. Αλλά δεν είναι εσείς.
Ποιος είστε εσείς;
Αυτό εκεί είναι μια επιφάνεια, αλλά μια επιφάνεια μπορεί και να κρύβει πολλά πράγματα από κάτω της.
Όχι! Μην κάνετε εδώ το μοιραίο σφάλμα να επιστρέψετε στις κοινότοπες ανοησίες περί αυτογνωσίας και τα παρόμοια! Αν το κάνετε, εκείνα τα λοξά χρυσαφένια μάτια κοντά σας θα κλείσουν και θα κοιμηθούν από βαριεστιμάρα – και καλό είναι να μην κοιμίσετε το Φρουρό. Εδώ – Κίνδυνος!
Το ερώτημα είναι πιο ωμό απ’ όσο φαντάζεστε:
Τι βλέπετε;
Μια φλούδα… όχι…. κάτι λιγότερο κι από μια φλούδα… μια επιφάνεια… μια απλή επιφάνεια…
Πολύ σωστά! Αν αυτή ήταν η απάντησή σας – τέλεια! Και μη φανταστείτε ότι μπορείτε εδώ να κοροϊδέψετε κανέναν, εκτός, φυσικά, από μένα. Αν ισχυριστείτε ότι το κάνατε, εγώ θα το δεχτώ καλή τη πίστη, έστω κι αν ξέρω ότι λέτε ψέματα. Ούτε καν θα έμπαινα στον κόπο να το ελέγξω. Απλώς αν λέτε ψέματα, αν δε φτάσατε στο σημείο να δείτε στον καθρέφτη την επιφάνεια και μόνο –και να το αποδεχτείτε αυτό– αυτό, ο Φρουρός σας απλώς θα κοιμηθεί. Αυτό δε θα πείραζε από μόνο του, αν δεν τύχαινε να υπάρχουν κι άλλοι Φρουροί, της άλλης πλευράς, που αυτό ακριβώς περιμένουν κι εύχονται να κάνετε.
Καταλαβαίνετε γιατί δε χρειάζεται να ελέγξω κατά πόσο το πετύχατε ή όχι;
Ακριβώς για τον ίδιο λόγο που δε χρειάζεται να ελέγξει ο εκπαιδευτής κατά πόσο ένας μαθητευόμενος-αλεξιπτωτιστής τύλιξε ή όχι σωστά το αλεξίπτωτό του. Αν τον κορόιδεψε και δεν το τύλιξε σωστά, απλώς θα φτάσει πρώτος στο χώμα.
Ο έλεγχος δε με αφορά.
Φυσικά, είναι μάλλον νωρίς ν’ ανησυχείτε. Για την ώρα απλώς διαβάζετε κάποια πράγματα, χωρίς να τα κάνετε και στην πράξη. Άλλωστε, για την ώρα, σας προστατεύει το ίδιο το γεγονός της άγνοιας. Μπορεί να πιάνετε μια αμυδρή υποψία της αληθινής τεχνικής, αλλά αυτή δεν είναι ακόμη αρκετή για να επιχειρήσετε τίποτα το επικίνδυνο στην πράξη.
Έτσι…
Απλώς παίζουμε!
Παίζουμε το Παιχνίδι του Καθρέφτη…
Και ο Χορός της Ιστάρ;
Α… είναι η συνέχεια του παιχνιδιού, το επόμενο βήμα, και αφού περάσετε πρώτα το στάδιο της απόλυτης αποδοχής, ότι αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη είναι ουσιαστικά ένα Τίποτα.
Που όμως κρύβει κάτι.
Κι εδώ αρχίζει ο Χορός που λέγαμε…
Των Επτά Πέπλων…
Το απόλυτο γύμνωμα για να κατέβεις τα σκαλοπάτια στις Επτά Πύλες του Άδη.
Είναι η σταδιακή αφαίρεση κάθε επίστρωσης του ανθρώπινου στοιχείου, το ξεφλούδισμα του ανθρώπινου κρεμμυδιού – μέχρι που το μόνο που απομένει είναι ο συμπαγής πυρήνας.
Αλλά αυτός δεν είναι πλέον ανθρώπινος!
Ο άνθρωπος έχει ήδη πεθάνει πριν περάσει την Έβδομη Πύλη.
Πιο πέρα τον περιμένει ο αληθινός του εαυτός.
* * *
Η θεά Ιστάρ γδύθηκε για να κατέβει στον Άδη. Πέθανε σαν θεά, πέθανε σαν άνθρωπος, πέθανε σαν γυναίκα…
Βρήκε, όχι απλώς τον Ταμμούζ, αλλά και την πηγή της Δύναμης.
Τότε έγινε Αληθινή Θεά!
* * *
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Χέρμαν Μέλβιλλ είχε πει ότι «οι αληθινοί τόποι δε βρίσκονται ποτέ σε κανένα χάρτη». Πολύ σωστά! Για τους ίδιους λόγους, και οι αληθινές απαντήσεις δε βρίσκονται ποτέ σε κανένα χαρτί. <<< Επιστροφή στο Αρχείο Άρθρων & Αφιερωμάτων >>>